Çelik üretim prosesine ferrosilikon eklemenin zamanlaması ve yöntemi, deoksidasyon etkisi, element verimi, çelik saflığı ve proses stabilitesi açısından çok önemlidir.
Ana eklemeler şunları içerir:
Fırının içinde (akıştan önce): * * Konvertörden veya elektrikli fırından dökümden önce, ön deoksidasyon için fırına bir miktar ferrosilikon (bazen manganezli demir, alüminyum bloklar vb. ile birleştirilir) eklenebilir. Bu, başlangıçta oksijen içeriğini azaltmaya ve çelik üretim süreci için daha stabil koşullar yaratmaya yardımcı olur. Ancak cürufun aşırı viskozitesini veya fosfor geri akışını önlemek için ilave miktarının kontrol edilmesine dikkat etmek gerekir.
Çelik üretim prosesi (pota içi): * * Eklemenin en kritik noktası burasıdır. Erimiş çeliğin fırından potaya akması işlemi sırasında, ferrosilikon (ve diğer ferroalyajların) hesaplanan ağırlığı, çelik akışının veya özel alaşım besleme sisteminin etkisiyle potaya eklenir. Çelik akışlı karıştırma, alaşımın hızlı erimesini ve düzgün dağılımını sağlar. Bu noktada, eklenmesi nispeten yüksek bir silikon verimine (genellikle %80-95) ulaşabilir ve difüzyon deoksidasyonunu etkili bir şekilde gerçekleştirebilir.
Pota rafinasyonu sürecinde (LF/RH, vb.): Pota rafinasyon istasyonunda (LF fırını gibi), silikon içeriğinin ince ayarı yapılabilir ve gerektiği şekilde telafi edilebilir (numune analizi sapması veya hedef ayarlama nedeniyle).
Vakumlu işlemede (RH gibi), bazen son bileşim ayarlaması veya deoksidasyon takviyesi için vakumla gaz giderme sonrasında az miktarda ferrosilikon eklenir. Ekleme yöntemi, silikon demir bloğun boyutunun orta düzeyde olmasını gerektirir (genellikle 10-50 mm veya 50-100 mm). Çok ince ise oksitlenmesi ve yanması kolaydır; Çok pürüzlü ise yavaş yavaş eriyecek ve eşit olmayan bir şekilde dağılacaktır.
Modern çelik fabrikaları doğruluk, hız ve güvenliği sağlamak için genellikle otomatik tartım, taşıma ve besleme sistemlerini kullanır. Katkı maddelerinin dozajını ve zamanlamasını doğru bir şekilde kontrol etmek, çelik üretim süreci kontrolünün özüdür.